Veteranen
Veteranen
22 mei 2010 | Nederlandse militair gesneuveld
De 25-jarige korporaal der eerste klasse Luc Janzen is om het leven gekomen in Uruzgan, vier andere Nederlandse militairen raakten gewond. Ook een Franse militair en een Afghaanse tolk kwamen om.
Trots op Nederland leeft mee met de nabestaanden van Luc Janzen en de Afghaanse en Franse families. Wij wensen hen, en ook de gewonde militairen en hun families, veel sterkte in deze moeilijke tijden.
Bovenstaand bericht maakt het eens te meer duidelijk dat uitzendingen gepaard gaan met enorme traumatische gebeurtenissen met alle gevolgen van dien voor de militairen, hun families en naaste omgeving.
Inmiddels zijn er, na schatting, in Nederland ongeveer 135.000 veteranen, hoeveel het er exact zijn weet niemand.
Niemand weet precieze cijfers maar waarom?
Decennia lang is men, met name vanuit de overheid, niet geïnteresseerd geweest in het wel en wee van de mensen die mede verantwoordelijk zijn (geweest) voor de vrijheid van velen en zijn deze mensen en hun families aan hun lot overgelaten.
Er is dan ook niet bijgehouden om welke aantallen het precies gaat.
Wanneer de overheid de aantallen niet weet, of wil weten, hoe kan zij dat goed voor de veteranen zorgen? NIET DUS.
En daar ligt nu juist het probleem.
Er wordt NOG STEEDS onvoldoende aandacht aan de veteranen geschonken.
Als zij eenmaal (in sommige gevallen meerdere malen) hun vaderland hebben gediend, zijn ze niet meer zo belangrijk, lijkt het wel.
Het kan toch niet zo zijn, dat wanneer een man of vrouw zijn of haar leven heeft geriskeerd voor dit land, aan de kant gezet wordt?
|
Land |
Actieve militairen |
Reserve |
paramilitairen |
Totaal |
|
53.130 |
32.200 |
3.300 |
88.630 |
Er zijn nu dus ongeveer 88.500 soldaten in dienst. Hiervan zijn er 32.000 'op reserve'.
Dat zijn flinke aantallen.
Hoeveel hiervan zullen naar huis terugkeren met PTSS of andere problemen?
Het is niet te ontkennen dat een oorlog heel wat in een mens losmaakt, vaak kapot maakt. Er zijn duizend en één organisaties en stichtingen om burgers te helpen en te begeleiden nadat zij uit een oorlog komen.
Maar voor de soldaten die gevochten hebben voor de vrijheid van diezelfde mensen?
De veteranen staan nu nog steeds te veel aan de zijlijn.
Zij verdwalen in het bos van regeltjes, niemand weet eigenlijk wie de verantwoordelijkheid moet nemen. En als dat al bekend is, wordt het een hele strijd om de juiste instanties aan hun verantwoordelijkheid te houden!
Deze proberen hun verantwoording bij een ander te leggen.
Wanneer de veteranen hun schade verhalen op het Ministerie van Defensie zorgt het Ministerie van het Defensie er voor dat deze veteranen belanden in een juridisch steekspel waarin het erop lijkt dat het Ministerie op elke mogelijke manier probeert verantwoordelijkheid te ontlopen. Men probeert vanuit het Ministerie van Defensie de schuld te leggen bij de veteraan zelf:
· De problemen van de veteraan zouden geen verband hebben met de uitzending(en)
· De veteraan zou reeds voor de uitzending(en) persoonlijkheidsstoornissen hebben of in ieder geval kenmerken van een persoonlijkheidsstoornis.
· Het onderzoek zou niet zijn gedaan door een onafhankelijk specialist waardoor de veteraan zich keer op keer moet laten herkeuren zonder dat er ook maar een vorm van hulp wordt gegeven.
En zo kunnen er nog tal van “onbegrijpelijke” argumenten worden beschreven die worden aangedragen door het Ministerie van Defensie teneinde geen verantwoordelijkheid te hoeven nemen in de hoop dat de veteraan de strijd op zal geven.
Men schijnt zich bij het Ministerie van Defensie niet te realiseren dat wanneer men gebruik maakt van deze uitvluchten, ze de beschuldigende vinger naar zichzelf wijst!
Wanneer de veteraan, zoals het Ministerie van Defensie beweert, reeds voor indiensttreding een persoonlijkheidsstoornis zou hebben gehad, dan is er toch iets fundamenteel mis met de keuring van militairen, laat staan de uitzendgeschiktheid?
Het Ministerie van Defensie speelt deze juridische spelletjes, om geen verantwoording te hoeven nemen, op kosten van u en mij want deze duur betaalde juristen worden natuurlijk betaald vanuit de belastinginkomsten. Geld dat beter besteed zou kunnen worden aan een gedegen opvang en nazorg.
Wat te denken van de extra zorgkosten die deze handelswijze van het Ministerie van Defensie met zich meebrengt?
Extra zorgkosten? Hoor ik u vragen. Ja extra zorgkosten omdat een gedegen opvang en nazorg van de uitgezonden militair er voor kunnen zorgen dat de veteraan later intensieve psychische hulp behoeft, nog maar niet te spreken over de hulp die direct betrokkenen moeten aanspreken door het uitblijven van een gedegen opvang en nazorg van de veteraan. Er zijn namelijk al “tweede generatie” veteranen.
Tweede generatie veteranen zijn de kinderen van veteranen die dermate zijn beïnvloed door het gedrag van hun vader of moeder (veteraan), dat ze aangewezen zijn op psychische hulp! Iets dat door een gedegen opvang en nazorg voorkomen had kunnen worden.
De mensen die hulp of erkenning zoeken, worden van het kastje naar de muur gestuurd.
Totaal vergeten wordt het feit, dat er een hele weg aan vooraf is gegaan, voor deze mensen. De eerste stap zetten richting hulpverlening is voor de meeste mensen een enorme stap. Voor veteranen, mensen die gevochten hebben voor vrijheden die wij als vanzelfsprekend beschouwen, is deze stap misschien nog wel groter.
Het kost ontzettend veel moed om toe te geven dat het niet gaat. Dat een stukje begeleiding, of soms meer, nodig is. Deze mensen zouden steun moeten vinden.
Begeleiding en begrip maar bovenal: Respect.
Om je leven te riskeren voor mensen die je niet kent, in een land dat je vreemd is, in een cultuur die (in sommige gevallen) niet de jouwe is. Daar verdient een mens respect voor.
Waarom krijgen de Nederlandse veteranen dat niet?
Hoe is het mogelijk dat de Nederlandse overheid PTSS niet als beroepsziekte erkend?
Waarom wordt de familie van de veteraan zo in de kou gezet?
Veel veteranen hebben de nodige tijd in een oorlog doorgebracht en hebben moeite om weer in het dagelijkse ritme van thuis te komen.
Hier is veel steun en begrip voor nodig, maar hoe kan een partner begrip hebben voor iets wat zij/hij niet kent?
Daar kan bijvoorbeeld een stukje uitleg van pas komen.
Zodat een partner, een vader of moeder een idee heeft hoe het beste om te kunnen gaan met de dagelijkse struikelblokken. Dit hoeft niet ingrijpend te zijn.
Vaak is erkenning genoeg.
Erkenning voor de veteraan zelf, erkenning voor de familie, erkenning voor wat er gebeurt is en wat er nog zal komen.
Niemand zal beweren dat het makkelijk is.
Maar als we erkennen dat het zwaar is en dat het moeilijk is, moeten we ook zorgen voor hulp wanneer dat nodig is en gevraagd wordt.
Dat de veteranen zelf niet tevreden zijn mag inmiddels duidelijk zijn.
Er waren in 2008 784 (!) rechtszaken tegen het Ministerie van Defensie lopende. Dit is natuurlijk niet voor niets.
Nederland mag niet langer schuiven met de problemen.
Teveel veteranen, hun familie of naaste omgeving lopen tegen hetzelfde probleem aan.
Nederland moet beseffen wat er gebeurd.
Nederland moet haar verantwoordelijkheid nemen.
Laten we er met zijn allen voor zorgen dat de mensen die er voor zorgen dat we trots op Nederland kunnen zijn, ook trots op ons kunnen zijn.
Leo Valkestijn Nr. 30 lijst 13
Veteranbeleid